چرا ناسا در سال 2009 ماه را بمباران کرد ؟(بسیار جالب در مورد سرنوشت اپولو 18)

اظهارات وحشت آور هوگلند 
(تحلیل با شما)

ناسا در روز چهارشنبه بیست و دوم مهر 1388 ( نهم اکتبر 2009) سیاره ماه را با موشکی به وزن 2هزار و 200 کیلو گرم که سرعت آن دو برابر سرعت گلوله بود بمباران کرد.این موشک به حفره ای در قطب جنوبی ماه برخورد کرد و تمام اجرای این برنامه به گفته ناسا برای یافتن آب صورت پذیرفت با هزینه ای بالغ بر583 میلیون دلار ؛ آمریکا در آن زمان در بد ترین شرایط اقتصادی و نظامی قرار داشت زیرا با عراق و افغانستان در جنگ بزرگی بود اما با این حال حاضر شد به جای صرف این هزینه در امور نظامی و یا اقتصادی کشورش سیاره ای دیگر را که حدود 383000 کیلومتر با ما فاصله دارد را بمباران کند برای یافتن آب .
هوگلند نویسنده کتاب جنجالی (( طرح بمباران ماه توسط ناسا در هاله‌ای از اسرار)) اینگونه مینویسد:
چرا باید در نهم اکتبر 2009 ناسا مکانی را مورد هدف قرار دهد که فضانوردان زمینی برای آخرین بار در آنجا پیاده شدند ؟ آپولو 17 چه خبری از ماه برای ناسا مخابره کرد ؟ پروژه آپولو 18 چه شد و سرنشینان آپولو 18 چرا هرگز به زمین بازنگشتند ؟ 
هوگلند میگوید مارتین تورن در آخرین صحبت های خود به من گفت ما درباره همه چیز دروغ گفتیم ؛ ما اسم ماه را سیاره سیاه گذاشته ایم زیرا ساکنان این سیاره موجوداتی خونخوار و وحشی هستند و خوشبختانه تکنولوژی ندارند که به زمین آیند و مارا نابود کنند.پرایسر در صحبت های خود به صورت رادیویی که به طور مستقیم در مرکز کنترل ناسا در سال 1981 پخش میشد با صدایی لرزان و بریده بریده و نفس زنان که از دویدن مسیر طولانی ایجاد شده بود گفت : نمیدونم این ها چی هستن ولی خیلی زیادن و سریع حرکت میکنن ؛ خدای من الکس ؛ الکس ؛ الکس روی لباسته ؛ خدای من نه ...
و این آخرین صحبت های آرنولد پرایسر فرمانده و یکی از سرنشینان آپولو 18 بود ؛ در چند کیلومتر دورتر از پرایسر مگی ناروند در مخزن اکسیژن آپولو 18 چنین گفت ؛ مرکز کنترل این موجودات شبیه به عنکبوت هستن اما فرق زیادی دارن تعداد دست و پاهاشون زیاد تر هست و شبیه به سنگ هستند ؛ سنگ ها اینجا حرکت میکنند ؛ مرکز کنترل دارن به سمت من میان ؛ خدایا این ها چی هستند ؟ زیادن ؛‌خیلی زیادن ؛ خدایا... و صدا برای 3 ساعت قطع شد به طوری که مرکز کنترل فکر میکرد مگی ناروند کشته شده است ؛ ولی دوباره صدای مگی در مرکز کنترل پیچید و همه خوشحال شدند ؛ 
مرکز کنترل حدود 3 ساعت هست دارم میدوم ؛ مرکز کنترل صدام و دارید ؟ -آره مگی صدات رو بلند و واضح میشنویم بگو اونجا چه خبره ؟ حیات را تایید میکنی ؛ اینجا خود جهنمه ؛ پر از موجودات شیطانیه اینجا دیگه نمیتونم بدوم – مرکز کنترل من میترسم من و ببرید خونه – 3 دقیقه است وارد منطقه جنوبی ماه شدم اینجا پر از حفره است ؛ خدایا سنگ ها تکون میخورند ؛ اونا دنبالمن میرم توی حفره ؛ هوگلند به نقل از مارتین تورن میگوید از لحظه ای که مگی وارد حفره شد ارتباط یک طرفه شد و ما فقط این رو شنیدیم ؛ تورو خدا ؛ نه اونا توی لباسم هستن ؛ نه خدایا بدنم و پاره کردن... 
و دیگه خبری از مگی ناروند نشد. و ناسا موضوع پروژه آپولو 18 را مخفی نگه داشت .
مارتین تورن در جولای 1983؛ 3 ساعت بعد از صحبت های ترسناکش با هوگلند در تصادفی جان خودش را از دست داد.
هوگلند مینویسد هنوز در شک صحبت های تورن هستم و هرشب به سیاره سیاه نگاه میکنم و به یاد 3 سرنشین آپولو 18 مینوشم .
من قصد نگارش این کتاب را نداشتم تا زمانی که ناسا ماه را بمباران کرد و فهمیدم دقیقا مختصات بمباران همان جایی است که مگی جانش را از دست داده است.
متن پشت جلد کتاب (( طرح بمباران ماه توسط ناسا در هاله‌ای از اسرار)) عده کمی از این موضوع مطلع هستند که برادری‌های سرّی بی سر و صدا بر ناسا سلطه می‌افکنند، و سیاست‌ها بیش از آنکه با علوم منطقی - که این سازمان در 50 سال گذشته ترویج کرده است - همسو باشند با مذاهب باستانی و مکاتب پنهانی همسویی دارند.




بازنشر:http://www.facebook.com/jahan.az.negahi.digar

آیا این فرضیه درست می باشد؟


خوب به بررسی  برنامه بمب باران کردن ماه می پردازیم 

«دیلی میل» فاش کرد
پروژه مخفیانه دولت آمریکا برای حمله اتمی به کره ماه

خبرگزاری فارس: یک روزنامه انگلیسی از پروژه مخفیانه دهه 1950 میلادی آمریکا برای حمله اتمی به کره ماه با هدف قدرت نمایی مقابل اتحاد جماهیر شوروی خبر داد.

 
 

به گزارش فارس به نقل از روزنامه انگلیسی «دیلی میل»، پروژه‌ای مخفیانه که اخیرا افشا شده، نشان می دهد که آمریکا در نظر داشته است تا در دهه 1950 میلادی، برای به تصویر کشیدن قدرت خود در عرصه رقابت های فضایی دوره جنگ سرد، کره ماه را با یک بمب هسته ای منفجر کند.

این پروژه موسوم به «مطالعه پروازهای تحقیقاتی قمری» به همراه «پروژه 119-A» هیچ گاه عملی نشدند اما هدف اولیه آنها ایجاد ارعاب در اتحاد جماهیر شوروی آن هم بعد از پرتاب اولین ماهواره مصنوعی موسوم به «اسپاتنیک 1» این کشور بود که قدرت تکنولوژیکی شوروی را به نمایش گذاشت.

بر اساس این خبر، این وسیله هسته ای قرار بود از یک موشک و از مکانی نامعلوم به سمت ماه پرتاب شود. این پرتاب منجر به انفجاری عظیم در ماه می شد که از زمین قابل رؤیت بود.

این انفجار نتیجه یک بمب اتمی بود زیرا وزن یک بمب هیدروژنی برای حمل توسط یک موشک برای مسافت 238 هزار مایلی تا ماه بسیار سنگین بود.

این ماموریت مخفیانه نهایتا به دلیل نگرانی های ایمنی درباره مواد رادیو اکتیو که می تواند فضا را آلوده کند، اجرایی نشد.

علاوه بر این، دانشمندان نگران بودند که این بمب پیش از موعد منفجر شود و باعث به خطر افتادن جان مردم زمین شود.

این پروژه مخفیانه به مدت تقریبا 45 سال توسط دولت آمریکا مخفی نگه داشته شد و دولت واشنگتن هیچگاه رسما دخالت خود را در این پروژه تائید نکرده است.

 منبع خبر:http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=13910906001214

ا
گر به تاریخ پروژ حمله به ماه را دقیق کنید 



1950 میلادی می باشد در حالی که اولین انسان 1969 پا بر روی کره ماه گذاشت 


نخستین گام بر روی ماه 


نخستین انسان بر روی ماه 


نیل آرمسترانگ فضانورد آمریکایی است که طی ماموریت آپولو ۱۱ در ۲۰ ژوییه سال ۱۹۶۹ میلادی بر روی ماه گام نهاد. فضاپیمای ماه‌نشین ماموریت آپولو ۱۱بیش از ۲۱ ساعت روی سطح ماه قرار داشت که در طول آن آرمسترانگ و فضانورد همکارش باز آلدرین بیش از دو ساعت و نیم روی سطح ماه به کار و نصب دستگاه‌های گوناگون پرداختند.


این در حالی بعد که خبر های درباره دروغ بودن سفر به ماه در خبرگزاری ها پخش شد 

دروغ بزرگ سفر به ماه

بار دیگر پخش تلویزیونی تصاویر فرود مریخ‌پیما بر سطح این سیاره، بینندگان تلویزیونی را با کهکشان‌ها پیوند داد. 

اما این تصاویر، پرسشی قدیمی‌را در اذهان کارشناسان زنده کرد؛ ابهامی‌درباره یک نمایش تلویزیونی مشابه در 37 سال پیش! 

کسانی که در آغاز سال 2004 میلادی، صحنه‌های فرود فضاپیمای مدرن آمریکایی را مشاهده می‌کردند، از خود پرسیدند، چگونه این سفینه که از تکنولوژی فوق پیشرفته قرن 21 بهره می‌برد، قادر به فرود عادی در سطح مریخ نیست و با کمک کیسه‌های باد جانبی، مانند یک توپ پلاستیکی به سطح این کره برخورد می‌کند و تازه پس از فرود هم قادر به بازگشت به زمین نبوده و عملا مانند دهها فضاپیمای دیگر ساخته دست بشر، جنبه یک بار مصرف پیدا کرده و در کهکشان‌ها رها می‌شود؟! 

اما 4 دهه پیش، فضاپیمای «آپولو11» به راحتی در سطح ماه فرود آمد. حال جای سؤال است که اگر آن روز تکنولوژی بردن انسان به سطح ماه وجود داشت، چرا امروز پرزیدنت بوش در ایده‌های بلندپروازانه خود از امکان سفر به ماه در سال 2020 میلادی سخن می‌گوید؟ 

«بازتاب» در بخش دیگری از گزارش خود، درباره «واقعی بودن سفر انسان به کره ماه» ـ به لحاظ فنی ـ امکان این سفر را مورد ارزیابی قرار داده و با توجه به یافته‌های علمی، دلایل ناممکن بودن این سفر را بررسی می‌کند. 

آیا سفر به ماه با حقایق کمربند «ون آلن» همخوانی دارد؟ در ادامه دلایل رد سفر فضانوردان آمریکایی به کره ماه، به بررسی مهمترین عامل عدم امکان سفر به ماه یعنی تابش اشعه خورشید و اشعه‌های کیهانی و همچنین سپر زمین در برابر این اشعه‌ها و چگونگی به دام افتادن این ذرات در خارج از جو زمین خواهیم پرداخت و پس از آن به بررسی این نکته می‌پردازیم که آیا امکان سفر انسان بدون سپرهای محافظ به این مناطق وجود دارد یاخیر. 

میدان مغناطیسی محافظ که مانند سپری زمین را در مقابل اشعه‌های کیهانی که از سه منشاء عمده خورشید، سیارات و ستارگان دیگر، ناشی می‌شود Magnetosphere نام دارد. 

این میدان مغناطیسی پنهان زمین شبیه ستاره دنباله‌داری است که یک دم آن میلیونها مایل در پشت زمین در مقابل اشعه خورشید کشیده شده است. 

کمربند «ون آلن» که در سال 1958 توسط دانشمند امریکایی جیمز ون آلن کشف شد، بوسیله ابری نامرئی از ذرات الکتریکی زمین را محاصره کرده است. دانشمندان این کمربند را که مثل یک تله ذرات الکتریکی را در خود نگه می‌دارد، منطقه تابش ون آلن می‌نامند. دانشمندان زمانی به وجود این ذرات پی بردند که درون سفینه‌ها تجهیزات آشکار سازی این ذرات را بکار بردند. 

کمربند ون آلن از دو لایه بیرونی و درونی ساخته شده است؛ لایه درونی آن که در شکل (1) به رنگ قرمز مشخص است، بین 1000 تا 5000 کیلومتر ضخامت دارد و شامل پروتون‌هایی با انرژی 100 میلیون ولت و الکترونهایی با انرژی 1 تا 3 میلیون ولت می‌باشد. 

لایه بیرونی که در شکل (1) به رنگ آبی مشخص شده، دارای ضخامتی بین 16000 تا 24000 کیلومتر که عمده آن محیط شامل الکترون دارای انرژی حدود 5 تا 20 میلیون ولت می‌باشد و این موضوع برای دانشمندان بسیار مشکل است که تشخیص دهند، این الکترون‌ها از کدام منبع وارد این دو منطقه از کمربند ون آلن شده است. 

محیط تابشی نزدیک زمین به دو قسمت تقسیم می‌شود: 

ـ ذراتی که در دام کمربند ون آلن گرفتار می‌شوند. 

ـ ذراتی که در محیط موقتی قرار می‌گیرند. این محیط شامل اشعه‌های کیهانی کهکشان راه شیری و کهکشان‌های دیگر همچنین شعله‌های خورشیدی است. 

اشعه‌های کیهانی دارای جریان سطح پایین با انرژیهای بیش از Tev می‌باشد که شامل کلیه یونهای عناصر جدول تناوبی است. 

مدار مکملی 

شکل روبرو فقط 10% از مدارش در داخل کمربند قرار دارد، به عنوان مثال 000/40 کیلومتر که جریان الکترونها در آن کوچکتر از KEV 500، در داخل کمربند به دام می‌افتند و همچنین جریان پروتون‌های کمتر ازMEV 10 که اغلب از اشعه‌های خورشیدی می‌آیند، در لایه درونی به دام می‌افتند. 

انفجارهای خورشیدی 

انفجارهای خورشیدی و ذرات انرژیک پروتون، ذرات آلفا، یون‌های سنگین و الکترون تولید می‌کنند. تمامی ‌این ذرات، غیر هم‌جهت و ایزوتروپیک بوده و همچنین شامل پلاسمای الکترونها و پروتون‌ها با جریانهای بیش از 1012 cm2/sec هستند و نیز در منطقه به دام افتادن ذرات، پلاسما با جریان کم انرژی Mev 1/20 از ترکیب ذرات شارژ شده می‌باشد. در منطقه خارجی مگناتوسفر و فضای بین سیاره ای ذرات پلاسما بوسیله بادهای خورشیدی همراهی می‌شود. پلاسما بوسیله لایه نازکی از مواد متوقف می‌شوند، بنابراین برای تجهیزات الکترونیکی سفینه‌های فضایی خطری در پیش روی ندارد، اما به جدار سطحی سفینه‌های فضایی و همچنین به سیستم شارژ و دشارژ آنها صدمه وارد می‌آورد. 

پروتون‌ها و الکترونهای در دام افتاده 

ذرات در دام افتاده به شکل قابل ملاحظه‌ای موجب صدمه به سیستم‌های سفینه‌های فضایی می‌شوند و با توجه به مدار زمین و شرایط لایه مگناتوسفر و فعالیتهای خورشیدی، هم پروتون‌ها و هم الکترون‌ها، خطرات یونیزاسیون را ایجاد می‌نمایند. برای بعضی قسمتهای الکترونیکی، تعدادی از ذرات پروتون‌ها خطرناک‌اند. 

پروتون‌ها به صورت اولیه دارای مشکلاتی می‌باشند و با توجه به انرژی بالای آنها و قدرت نفوذشان در مواد و بنابر آنچه در بالا گفته شد، الکترونهای با انرژی کم، باعث دشارژ الکترونی شده که این برای سفینه‌ها در مدارهای بالای زمین (به عنوان مثال لایه ژئواستاشنری) جایی که در معرض تعداد زیادتر از تراکم الکترون‌ها می‌باشد، انرژیهای بالای الکترونها توانایی نفوذ در سفینه‌ها را دارد و در اجسام عایق جمع و دشارژ شده و باعث صدمه الکترونی می‌گردد. 

یون‌های سنگین و اشعه‌های کیهانی 

اندازه جریانهای اشعه‌های کیهانی (GCRS ) به مقیاس کمتری نسبت به ذرات در دام افتاده، دارای جریان الکتریکی هستند اما آنها برای سفینه‌های فضایی مخاطره‌آمیز می‌باشند و مقدار انرژی زیاد آنها باعث می‌شود که قدرت نفوذ این ذرات به حد بی اندازه ای زیاد باشد. همچنین آنها یک حد بسیار بالا از جریان خطی انتقال انرژی (LET) در خود دارند. این ذرات (LET) در مراحل اولیه به فشردگی مواد بستگی دارد. حفاظت و ظرفیت مواد، عامل موثری در این زمینه است. مدارهایی از زمین که در آن لایه مگناتوسفر ضخامت کمی‌دارد و حفاظت کمی ‌به عمل می‌آورد این تاثیر اشعه کیهانی به مقدار بسیار بالایی می‌باشد. 

کل مقدار اشعه به دام افتاده در سیلیکون تنها Rads/Year 10 می‌باشد و آن وقتی است که اشعه کیهانی در بالاترین حد تابش خود قرار دارد. اگرچه وقتی مقدار اشعه کیهانی به مقدار آن در یک سیستم بیولوژیکی انسانی تبدیل گردد، صدمات عظیمی‌ به انسان وارد می‌آورد. این موضوع حتی برای مدارهای پایینی مین هم دارای مصداق می‌باشد؛ جایی که تاثیر اشعه کیهانی بسیار زیاد است. شکل (2) منطقه اشعه‌های کیهانی در خارج از کمربند ون آلن را نشان می‌دهد. ( بیرون مدار مکمل ) 

ذرات خورشیدی 

این ذرات هم برای طراحان سفینه‌های فضایی مهم می‌باشند. در حقیقت برای سفینه‌هایی که در فضا در مدار زمین حرکت می‌کنند و هیچ مکانیسمی‌ برای پیش‌بینی اینکه این ذرات چه موقع در فضا پخش می‌شوند وجود ندارد و اخطارها زمان کوتاهی دارند که نمی‌توان آنها را مهم جلوه داد. پروتون‌های ذرات خورشیدی، هم تأثیرات یونیزاسیون دارند و هم تاثیرات غیر یونیزه. این ذرات خورشیدی تاثیرات زیادی برروی سلولهای نوری فضاپیما می‌گذارند و پروتون‌های آنها در کلیه لایه‌های بین ستاره ای و همچنین لایه‌های ژئو استاشنری وجود دارند. 

فاصله کره ماه از زمین 

فاصله کره ماه از زمین که با اشعه لیزر از روی زمین گرفته شده، 000/370 کیلومتر می‌باشد حال آنکه ضخامت کمربند ون آلن نهایتاً 000/40 کیلومتر است و کره ماه از کمربند محافظتی بیرون بوده و فضانوردان در آنجا مستقیماً در معرض GAMMA RAY و اشعه‌های طیف الکترومغناطیسی قرار می‌گیرند. 

مدار گردش ماهواره‌ها 

مدار گردش ماهواره‌ها به دور زمین عمدتاً در فاصله 700کیلومتری زمین قرار دارند و ایستگاه‌های فضایی بین‌المللی و قبل از آن، ایستگاه اسکای لب و میر همه در مدار 650 کیلومتری زمین قرار داشته و در حقیقت آنها در لایه درونی کمربند ون آلن می‌توانند به آنجا پرواز نموده و اقدام به تعمیر آنها نمایند مانند تلسکوپ ‌هابل. 

اما ماهواره‌هایی که در مدار03600 کیلومتری و در لایه بیرونی کمربند ون آلن قرار دارند؛ فضانوردان به دلیل عدم حفاظت کافی مدار بیرونی ون آلن قادر نیستند به آنجا سفر کنند. به عنوان مثال تلسکوپ چاندرا ـ که به نام دانشمند هندی چاندرا نامگذاری شده ـ و در مدار 37000 کیلومتری زمین قرار دارد که هیچ فضانوردی برای تعمیر آن نمی‌تواند به آن منطقه پرواز نماید. 

شما شاید شنیده‌اید که گریز از مدار زمین، مستلزم سرعتی حدود 7 مایل در ثانیه معادل 2/11 کیلومتر در ثانیه است. با وجود چنین سرعتی، یک ساعت وقت نیاز است تا از قسمت اصلی مناطق کمربندی با ارتفاع تقریبا 38 هزار کیلومتری خارج شویم. به هر حال این مورد مقداری پیچیده‌تر از آن است زیرا به محض اینکه موتور راکت سوخت خود را متوقف می‌کند، سفینه فضایی فورا بر اثر جاذبه زمین شروع به پایین آمدن تدریجی می‌کند. سفینه فضایی در ارتفاع 38 هزار کیلومتری واقعا فقط 6/4 کیلومتر در ثانیه حرکت می‌کند و نه 2/11 کیلومتر. اگر ما یک میانگین ژئومتریک از این دو مسافت تهیه کنیم که 2/7 کیلومتر در ثانیه است، زیاد هم مسافت دوری نیست و آنگاه 5/1 ساعت وقت نیاز خواهد بود تا از 38 هزار کیلومتر فراتر رود. 

بررسی الکترون‌ها، داده الکترون AE8 جریانی جزیی، بیش از 7=E مگاوات در هر ارتفاعی را نشان می‌دهد (1 الکترون بر سانتی‌متر مربع در ثانیه). پیچیدگی‌های پروتن AP8 نشان می‌دهد جریان‌های اوج بیرون از سفینه فضایی حدود 20 هزار پروتون بر سانتی‌متر مربع در ثانیه، بیش از 100 مگاوات در یک منطقه حدود 7/1 شعاع زمین هستند اما به علت باریک بودن منطقه عبور از آن فقط 5 دقیقه وقت نیاز دارد. با وجود این به نظر می‌رسد این مورد خطر اصلی باشد. 

به نظر می‌رسد این اعداد به طور کلی با انواع rem صفر که ما به یاد می‌آوریم هماهنگ باشد. اگر هر گرم از بدن یک فرد 600 هزار پروتون با 100 مگاوات انرژی جذب کند با توقف کامل آنها، نوع اجزا حدود msv50 خواهد بود. 

در نظر داشتن قطر 10 سانتی‌متری برای یک فرد و عدم حمایت‌سازی توسط سفینه فضایی، نوعی از تماس به میزان msv50 در 300 ثانیه با توجه به پروتون‌ها در فشرده‌ترین بخش مدار را مطرح می‌کند. 

به عنوان مقایسه می‌توان گفت، ایالات متحده اعلام کرد که میزان آسیب‌پذیری افرادی که با پرتون‌ها در ارتباط هستند، msv50 در سال است و خطر تولید سرطان را به همراه دارد و میزان مزبور در انگلیس 15msv است. دقیقا آسیب‌پذیری کلی بدن که طی 30 روز مرگبار خواهد بود در 50 درصد موارد معاینه نشده، حدود 5/2 تا 3 مورد خاکستری و 250 تا 300 مورد Rad است. در چنین شرایطی 1 rad معادل یک ram است، لذا اثر چنین نوعی در نهایت برای ایجاد بیماری قابل ملاحظه در ستاره‌شناسان کافی نخواهد بود. آسیب‌پذیری سطح پایین می‌تواند احتمالا موجب سرطان در بلندمدت شود و ما دقیقا نمی‌دانیم که چه موارد عجیبی به دنبال خواهد داشت، اما ما معتقدیم از هر هزار ستاره‌شناس فقط یک نفر احتمالا بعد از چند سال از سفرش به چنین وضعی مبتلا می‌شود البته با 9 سفر و مجموعه 27 نفره‌شان (به استثنای چند نفر از جمله Jim Lovell که بیش از یک بار سفر نموده). احتمالا شما انتظار دارید 5 یا 10 مورد سرطان وجود داشته باشد حتی بدون هیچ‌گونه آسیب‌پذیری، لذا نمی‌توان تشخیص داد که کدام مورد از این بیماری‌ها معلول سفرها بوده‌اند. 

وقتی مناطق کمربندی Van Allen در سال 1958 کشف شدند، اشعه‌های فضایی به عنوان یکی از مشکلات منحصر به فرد از پرواز فضایی انسان مورد توجه عموم قرار گرفتند. تقریبا در همان زمان، محققان شروع به شناخت و درک این مطلب کردند که ناآرامی‌ها و تلاطم‌های متعدد جوی و خورشیدی که طی سالیان بسیار مشاهده شده بودند، جنبه‌هایی از یک پدیده بزرگتر بودند که حادثه پراکندگی اشعه‌های خورشیدی بود. هرچند برآوردهای محافظه‌کارانه اولیه نشان داده که خطر اشعه‌های فضایی، یکی از مشکلات مهندسی کمتر است که باید جهت طراحی سفینه فضایی و برنامه‌ریزی برای مأموریت فضایی بر آن غلبه کرد. نقشه‌های جریان‌های مناطق کمربندی Van Allen در دسترس قرار دارند و حادثه‌های پراکندگی شعله‌های خورشیدی تحت تحلیل‌های آماری فشرده قرار گرفته و فنون محاسبه انواع اشعه‌هایی که ساختارهای پیچیده سفینه‌های فضایی با آنها مواجه خواهند بود گسترش یافته‌اند. انواع اشعه‌های موجود در منطقه کمربندی Van Allen می‌توانند با استفاده از مدارهای با ارتفاع کم یا حرکت سریع در مناطق کمربندی کوچک نگه داشته شوند. فقط حوادث پراکندگی شعله‌های خورشیدی بسیار بزرگ (که خیلی نادر هستند) می‌توانند برای یک سفینه فضایی که از حمایت مدرن برخوردار است خطرساز باشند. همچنین اشعه‌های رده پایین‌تر برای چنین سفینه فضایی مهم نیستند. 

منبع :spectrum.persianblog.com

 

| | | نظرات () |

www . night Skin . ir